Pierwsza koncepcja Do problemu opracowania czołgu średniego powrócono w połowie lat 30. XX wieku, po uruchomieniu produkcji tankietek TKS i czołgów lekkich 7TP. W styczniu 1937 roku Komitet do Spraw Uzbrojenia i Sprzętu Ministerstwa Spraw Wojskowych (KSUS) określił wytyczne dotyczące koncepcji nowego czołgu średniego. Masa pojazdu miała wynosić 16 ton, natomiast uzbrojenie miało składać się z armaty wz. 1897 kal. 75 mm oraz dwóch karabinów maszynowych. Napęd miał stanowić silnik wysokoprężny o mocy 320 KM. Ogólny układ miał być wzorowany na bazie angielskiego czołgu A6: uzbrojenie artyleryjskie miało być umieszczone w wieży głównej, zaś karabiny maszynowe w dwóch, mniejszych, jednoosobowych wieżach pomocniczych. Podobny układ miały sowieckie czołgi średnie T-28. Wstępne prace nad projektem przeprowadzone w Dowództwie Broni Pancernych wykazały, że przy zakładanych grubościach pancerza oraz uzbrojeniu masa czołgu wyniesie 23–25 ton, co przekroczy zakładany limit masy.