został ministrem spraw zagranicznych.
Jako minister Pym był jednym z najważniejszych „wetsów” w Partii Konserwatywnej – grupy działaczy, którzy sprzeciwiali się obowiązującej doktrynie monetaryzmu i zmniejszaniu wydatków socjalnych państwa. Podczas kampanii wyborczej 1983 r. publicznie wyraził wątpliwość, czy zdecydowane zwycięstwo pozwoli na utworzenie dobrego rządu. Margaret Thatcher skrytykowała Pyma za te słowa, Pym wkrótce utracił stanowisko ministra. Po wyborach założył Conservative Centre Forward, grupę nacisku wewnątrz partii, która, wobec popularności pani premier, nie spełniła oczekiwań Pyma.
Pym zrezygnował z miejsca w Izbie Gmin w 1987 r. Wkrótce potem został kreowany parem dożywotnim jako baron Pym i zasiadł w Izbie Lordów. Jest autorem książek The Politics of Consent, opublikowanej w 1984 r., oraz Sentimental Journey, opublikowanej w 1998 r. W 1994 r. został dyrektorem Christie Brockbank Shipton Ltd.
Był potomkiem XVII-wiecznego parlamentarzysty Johna Pyma. Jego dziadek, Walter Pym, był biskupem Bombaju. Jego ojciec, Leslie Pym, również był deputowanym do Izby Gmin.