był jej głównym redaktorem). Publikował w nim swoje artykuły. Od lata 1940 r. stał na czele berlińskiego Białoruskiego Komitetu Samopomocy. W czerwcu 1941 r. wszedł w skład kierownictwa Białoruskiego Centrum Narodowego. Na początku 1943 r. przyjechał do okupowanego Mińska, gdzie został I wiceprzewodniczącym kolaboracyjnej Białoruskiej Centralnej Rady (BCR). Jednocześnie kierował jej oddziałem propagandy i prasy. Redagował też pismo „Беларуская газэта” i biuletyn „Беларуская карэспандэнцыя”. W końcu czerwca 1944 r. współorganizował i uczestniczył w II Wszechbiałoruskim Kongresie w Mińsku. Wygłosił wykład pt. „Аб прызнаньні за няважныя пастановы ўраду СССР і былой Польшчы, якія датычацца Беларусі, яе тэрыторыі і народу”. Krótko przed zajęciem miasta przez Armię Czerwoną wyjechał do Berlina, gdzie kontynuował działalność w BCR jako II sekretarz. Nawiązał kontakt z kierownictwem konspiracyjnej Białoruskiej Partii Niepodległościowej. W marcu 1945 r. wraz z grupą Białorusinów przyjechał na ziemie polskie w celu przedostania się na Białoruś i walki z Sowietami.