II Rzeczpospolita Po wojnie ponownie osiadł w Stanisławowie, gdzie w latach 1920-1922 był dyrektorem szpitala powszechnego. W latach 1922–1927 został wybrany senatorem z listy PSL „Piast”. Jednakże po zawarciu w maju 1923 r. paktu lanckorońskiego, stanowiącego porozumienie partii centrowych i prawicowych, Dąbski wystąpił z partii i został jednym z twórców PSL „Jedność Ludową”, lecz w 1923 r. wstąpił do PSL-Wyzwolenie. Pozostał tam do 1925 r., aż do utworzenia zainicjowanego Klubu Pracy, który popierał Piłsudskiego i jego przewrót majowym.
Dobrucki zastąpił Kazimierza Bartla na stanowisku ministra wyznań religijnych i oświecenia publicznego w rządzie J. Piłsudskiego. Urzędowanie rozpoczął 9 stycznia 1927 roku. Kilka dni po rozpoczęciu przez Dobruckiego urzędowania w 20 powiatach, znajdujących się na terenie województw: wileńskiego, nowogródzkiego, białostockiego i poleskiego, Policja Państwowa dokonała aresztowań działaczy partii mniejszości białoruskiej „Hromada”, odwołującej się do ideologii komunizmu. Prowadzono też rewizje lokali Towarzystwa Białoruskiej Szkoły, a następnie zamknięto Białoruski Bank Spółdzielczy. Dobrucki zaaprobował likwidację litewskiego seminarium nauczycielskiego w Wilnie.