W listopadzie 1930 został aresztowany po raz kolejny i w procesie 57 komunistów w Łucku, który odbył się na przełomie lutego i marca 1934, został skazany za zdradę stanu na rzecz ZSRS na 8 lat więzienia. Był osadzony w więzieniu w Rawiczu. W marcu 1936 zwolniony na skutek amnestii. We wrześniu 1939, po zajęciu Przemyśla przez Armię Czerwoną został redaktorem „Czerwonego Przemyśla”.

Po agresji III Rzeszy na ZSRR zmobilizowano go w Drohobyczu do Armii Czerwonej. Służył jako podoficer w Krasnojarskiej Dywizji Piechoty. W listopadzie 1941 brał udział w walkach pod Rostowem nad Donem. Potem służył w 281 pułku artylerii, a następnie w batalionie budowlanym na zapleczu frontu na Kaukazie. We wrześniu 1943 przeniesiony został na własną prośbę z ACz do ludowego Wojska Polskiego i wyznaczony na stanowisko szefa kancelarii sekcji polityczno-wychowawczej w 4 pułku czołgów ciężkich. W marcu 1944 skierowany na Kurs Specjalny dla Oficerów Polityczno-Wychowawczych w Moskwie, a w czerwcu 1944 objął stanowisko zastępcy komendanta Szkoły Oficerów Polityczno-Wychowawczych. Od 1944 był członkiem Polskiej Partii Robotniczej. 4 października 1944 objął obowiązki zastępcy dowódcy 8 Dywizji Piechoty im. Bartosza Głowackiego do spraw politycznych. Przeszedł szlak bojowy 8 Dywizji Piechoty przez Warszawę nad Nysę Łużycką.