W 1943 zgłosił się na ochotnika do Armii Czerwonej. Od września 1943 w Polskich Siłach Zbrojnych w ZSRR, od 6 listopada 1944 - zastępca ds. politycznych dowódcy 8 Bydgoskiego Pułku Piechoty. Następnie zastępca szefa Zarządu Polityczneo-Wychowawczego Wojska Polskiego. Od grudnia 1946 pracował jako radca prawny Wydziału IV Departamentu Służby Sprawiedliwości. Uchwałą Prezydium KRN z 20 grudnia 1946 odznaczony Orderem Krzyża Grunwaldu III klasyM.P. nr 25 z 24 lutego 1947, poz. 155..
Od 1949 był szefem Fakultetu Wojskowo-Prawniczego Wojskowej Akademii Politycznej, od października 1950 inspektorem w Zarządzie Sądownictwa Wojskowego. Z końcem 1951 roku został komendantem Oficerskich Szkół Prawniczych. Akceptował praktykę kierowania absolwentów 10-miesięcznych szkoleń prawniczych na stanowiska prokuratorów i sędziów wojskowych. W 1955 przeniesiono go do Zarządu Sądownictwa Wojskowego. Od 1956 szef zarządu Sądownictwa Wojskowego. Jego nazwisko znalazło się w protokole komisji Mazura, powołanej 10 grudnia 1956 r. jako jednego z sędziów odpowiedzialnych za zbrodnie sądowe okresu stalinowskiego. W 1961 organizował Wojskowy Instytut Prawniczy, którym kierował.