W 1966 roku przeprowadził się do Berlina, gdzie rozpoczął naukę w nowo powstałej Akademii Niemieckiego Filmu i Telewizji (Deutsche Film- und Fernsehakademie dffb). W latach 1966–1968 nakręcił wiele zauważonych przez krytyków filmów krótkometrażowych i dokumentalnych, m.in. „Oskar Langenfeld”, w którym przedstawił życie codzienne bezdomnych, chorych na gruźlicę. W tym czasie, jak wiele innych młodych ludzi w Niemczech, zaangażował się w ruch protestu przeciwko wojnie w Wietnamie.

Początki działalności 2 czerwca 1967 roku brał udział w demonstracji przeciwko wizycie szacha Persji, Mohammada Rezy Pahlawiego i jego żony Farah Diby w Berlinie, podczas której policjant zastrzelił działacza ruchu pacyfistycznego Benno Ohnesorga. Śmierć Ohnesorga oraz późniejsza polityka informacyjna rządu, który winą za śmierć Ohnesorga obciążał organizatorów demonstracji, była dla Meinsa momentem przełomowym i zbliżyła go do ówczesnych radykalnych ruchów studenckich. Niektórzy z nich byli zbulwersowani raportami, jakie ukazały się po demonstracji (szczególnie w springerowskiej gazecie „Bild”), które nazwali faszyzującą manipulacją. Dlatego postanowiono jakoś na to zareagować.