Inaczej niż w pierwowzorze Lema tematem filmu jest rodzaj ludzki stający w obliczu nieskończonego, niebezpiecznego i obcego Wszechświata, zaś ludzie są tu pokazani jako grzeszne istoty, którym obca planeta penetruje sumienia, czyniąc kontakt namiastką Sądu Ostatecznego.
Recepcja Stanisław Lem negatywnie ocenił tę ekranizację (archiwum), mówiąc, że Tarkowski „nie nakręcił Solaris tylko Zbrodnię i karę”. Pisarz nigdy filmu nie obejrzał w całości.
Film niektórzy odczytywali jako rosyjską odpowiedź na 2001: Odyseję kosmiczną Stanleya Kubricka, jednak z innym przesłaniem: ostrzeżeniem przed technologicznym, odhumanizowanym światem.
Obsada Donatas Banionis Natalja Bondarczuk Jüri Järvet Anatolij Sołonicyn Nikołaj Grińko jako ojciec Krisa Władisław Dworżecki Sos Sarkisjan Olga Barnet jako matka Krisa Julian Siemionow
Nagrody 1972: Nagroda Specjalna Jury oraz Prix Interfilm na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes 1972: Statuetka Don Kichota (Nagroda Międzynarodowej Federacji Klubów Filmowych - FICC) na XVIII Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Karlowych Warach Źródło:Edward Pawlak, Barbara Pełka, Film radziecki w Polsce, Warszawa 1985, s.