Stanisław Zieliński (ur. w Kijowie, zm. 14 sierpnia 1995 w Warszawie) – polski pisarz.
Życie i działalność Urodził się w rodzinie Stanisława (1875–1954), polityka, dyplomaty, i Ksawery z Gniewoszów (1884–1969). Absolwent Gimnazjum im. Stanisława Staszica w Warszawie (1936)Szkoła im. Stanisława Staszica w Warszawie 1906–1950.. Studiował na Wydziale Prawa UW.
Uczestnik kampanii wrześniowej 1939, jeniec stalagów. W latach 1945–1947 oficer II Korpusu Polskiego, oficer łącznikowy Misji Polskiej w Niemczech (1946–1947). Od 1947 do śmierci mieszkał w Warszawie.
Zadebiutował w 1948 w „Kuźnicy”. We jego wczesnej twórczości dominowała tematyka II wojny światowej. Od połowy lat pięćdziesiątych Zieliński tworzył krótkie opowiadania w groteskowym nastroju, a także felietony na tematy literackie, publikowane w kolejnych tomach pod tytułem Wycieczki balonem. W powieści Kiełbie we łbie występują wątki autobiograficzne.
W 1953 otrzymał Nagrodę Państwową III stopniaBohdan Urbankowski, Czerwona msza, czyli uśmiech Stalina, t. 2, Warszawa 1998, s. 315.. Był członkiem Komitetu Nagród Państwowych w latach 1984–1987 oraz Rady Literacko-Wydawniczej przy Ministrze Kultury i Sztuki (od 1979).