podzielił z Leonem Tuhan-Baranowskim VII-VIII miejsce. Polski Związek Szachowy nadał Grossowi kategorię mistrza rangi krajowej, co uprawniało go do startu w większości imprez bez eliminacji.
Po 1926 Gross wycofał się z aktywnego uczestnictwa w turniejach, wystąpił jeszcze jedynie w 1929 w drużynowych mistrzostwach kraju w Królewskiej Hucie, reprezentując jednak nie Warszawę, a Kraków; przyczynił się do sięgnięcia przez krakowian po III lokatę, notując zwycięstwa nad Izaakiem Appelem z Łodzi, Fredkinem z Poznania oraz Erwinem Kaufmanem ze Lwowa, a ulegając Leonowi Kremerowi z Warszawy. Ponadto w 1932 bronił barw Krakowa w meczu reprezentacji miast przeciwko Katowicom. Miał też okazję wystąpić w symultanach wybitnych szachistów, mistrzów świata Jose Raula Capablanki i Aleksandra Alechina. W październiku 1925 w Warszawie zremisował z Capablancą, a w grudniu 1928 w Warszawie był jedynym obok Karola Piltza graczem, który zdołał pokonać Alechina.