Leżała na szlaku z południa do Wrocławia, nazywanym przez Niemców „drogą polską” (Polackenweg). W 1810 roku w wyniku sekularyzacji przeszła na własność państwa. W XIX wieku wieś leżała na obszarze parafii św. Mikołaja. W 1911 roku włączona do miasta, w 1923 roku ulica prowadząca do centrum otrzymała nazwę Grabiszyńskiej (Gräbschener Str). Należy mieć na uwadze, że „droga, którą idzie się do Grabiszyna”, pojawia się już w dokumentach z 1465 i

Prawdopodobnie już od średniowiecza, Grabiszyn był miejscem uprawy roślin na potrzeby Wrocławia. Tego rodzaju wsie zielarskie, charakteryzujące się odrębnym dialektem i kulturą opisywano jako Kräuterdorf.

Na przełomie XIX i Grabiszyn był uznawany za dzielnicę biedoty, zamieszkałą przez rolników i robotników. Mimo tego, podczas lokalnej epidemii gruźlicy (1910–1931), teren ten wykazywał jeden z najniższych współczynników śmiertelności wywołanych prątkiem.

W roku 1991 wrocławska Rada Miejska podjęła uchwałę według której tereny osiedli Grabiszyn i Grabiszynek tworzą jedną jednostkę administracyjną o nazwie Grabiszyn–Grabiszynek.