przypadki parkinsonizmu pozapalnego opisał Flatau w monografii z 1923 roku. Samuel Goldflam w pracy z 1922 roku napisał, że od 17 stycznia 1920 do 17 maja 1920 miał około 67 pacjentów z zapaleniem mózgu.
W grudniu 1919 roku na konferencji w Odessie pierwsze przypadki EL odnotowane na terenach Ukrainy przedstawił neuropatolog Jankiel Rajmist. Doniesienia o epidemii EL w Odessie i Charkowie zostały opublikowane przez Rajmista i charkowskiego neurochirurga w 1920 r. Obaj, niezależnie od siebie i bez wiedzy o przypadkach choroby na Zachodzie (w warunkach wojennych przepływ informacji był mocno ograniczony), uznali obserwowane przypadki za nową chorobę. W 1921 r. Rajmist spekulował, że EL dotknąła najpierw Europę Zachodnią, potem USA, a w końcu tereny dawnego Imperium Rosyjskiego.
W USA pierwsze przypadki opisano w Nowym Jorku we wrześniu i październiku 1918. Wczesnej wiosny 1919 choroba była już obserwowana w Illinois, Luizjanie i Teksasie. Od 1919 roku EL była traktowana jako osobna jednostka chorobowa w amerykańskich statystykach zgonów. W Mayo Clinic pierwsi pacjenci zostali przyjęci w zimie 1918–1919 roku. Najwięcej przypadków odnotowano tam w 1920 (180) i w 1923 roku (111), najwięcej co roku w styczniu i w lutym.