Algorytm Edmondsa-Karpa jest jedną z realizacji metody Forda-Fulkersona rozwiązywania problemu maksymalnego przepływu w sieci przepływowej. Jego złożoność czasowa wynosi jest zatem wolniejszy od innych znanych algorytmów przepływowych działających w czasie takich jak algorytm relabel-to-front, czy algorytm trzech Hindusów. W praktyce jednak złożoność pesymistyczna rzadko jest osiągana, co w połączeniu z prostotą czyni algorytm Edmondsa-Karpa bardzo użytecznym, szczególnie dla grafów rzadkich.
Algorytm ten został odkryty przez rosyjskiego naukowca, E.A. Dinica w roku 1970E.A. Dinic, Algorithm for solution of a problem of maximum flow in a network with power estimation, Советский мат, том 11, Доклады 1970., i niezależnie przez Jacka Edmondsa i Richarda Karpa w roku 1972. Artykuł Dinica zawiera dodatkowe techniki, które obniżają czas działania do (algorytm z tą poprawką nazywa się obecnie algorytmem Dynica).
Algorytm Idea algorytmu jest identyczna z ideą metody Forda-Fulkersona, z dodatkowym warunkiem: ścieżka powiększająca, którą szukamy w każdym kroku algorytmu, musi być najkrótsza, czyli zawierać minimalną możliwą liczbę (nie wagę!) krawędzi.