Z miejsca w Izbie Gmin zrezygnował w 1988 r. Rok później został komisarzem europejskim ds. konkurencji. Był nim do 1993 r. W 1995 r. został wiceprzewodniczącym Komisji Europejskiej oraz komisarzem ds. stosunków zewnętrznych. Z tych stanowisk zrezygnował w 1999 r. po oskarżeniach o oszustwa finansowe.
W lutym 2000 r. został kreowany parem dożywotnim jako baron Brittan of Spennithorne i zasiadł w Izbie Lordów. W latach 1993–2005 był kanclerzem Uniwersytetu Teesside. Później był dyrektorem doradczym Unilever oraz konsultantem firmy prawniczej Herbert Smith. Był żonaty z Dianą, miał dwie pasierbice.
Przypisy
Linki zewnętrzne Profil Brittana na stronach Komisji Europejskiej
Kategoria:Absolwenci Trinity College (Cambridge) Kategoria:Brytyjscy ministrowie spraw wewnętrznych Kategoria:Brytyjscy parlamentarzyści 1974–1974 Kategoria:Brytyjscy parlamentarzyści 1974–1979 Kategoria:Brytyjscy parlamentarzyści 1979–1983 Kategoria:Brytyjscy parlamentarzyści 1983–1987 Kategoria:Brytyjscy parlamentarzyści 1987–1992 Kategoria:Brytyjscy prawnicy Kategoria:Komisarze Unii Europejskiej Kategoria:Parowie dożywotni Kategoria:Odznaczeni Orderem Krzyża Ziemi Maryjnej Kategoria:Urodzeni w 1939 Kategoria:Zmarli w 2015 Kategoria:Ludzie urodzeni w Londynie Kategoria:Brytyjscy samorządowcy Kategoria:Politycy Partii Konserwatywnej (Wielka Brytania)