Wnuk Edward VI zmienił wygląd łańcucha, który do dziś ma tylko ogniwa w postaci czerwonych róż, wiązanych złotymi węzłami.

Drugi w historii łańcuch orderowy pojawił się na portrecie założyciela Orderu Złotego Runa, księcia Burgundii Filipa III Dobrego z roku 1430: składał się z czarnych „skałek” (krzesiw), z których wychodziły złote promienie, oraz złotych pierścieni.

Łańcuchy orderowe stały się szczególnie popularne w XVII wieku, w okresie kochającego przepych baroku. Później, w XVIII i XIX wieku, nowe statuty ograniczyły noszenie łańcucha, przyznając go tylko głowom państw jako wielkim mistrzom, albo nadając mu status specjalnego odznaczenia przyznawanego (lub nie) wraz z nadaniem Wielkiego Krzyża. Kilkoma wyjątkami pozostały włoski Order Annuncjaty, zawsze noszony na łańcuchu (nawet pierwotnie zwany Ordine del Collare), norweski Order Lwa Norweskiego, posiadający tylko łańcuch, lub serbski order św. Łazarza czy pruski Order Czerwonego Orła, których łańcuch był oznaką władzy królewskiej i noszony być mógł tylko przez monarchę. W przypadku szkockiego Orderu Ostu jego łańcuch jest zakładany tylko w szczególne Collar Days.