12 listopada 1912 był jednym z autorów listu wysłanego z Durrësu do władcy Austro-Węgier Franciszka Józefa I z prośbą o wsparcie dla niepodległościowych działań Albańczyków. Jako delegat Kruji wziął udział w Zgromadzeniu Narodowym we Wlorze, gdzie proklamowano niepodległość Albanii. Przez rząd Ismaila Qemala został mianowany wiceprefektem Wlory, a następnie dyrektorem wydziału edukacji w Elbasanie. Przez pewien czas pełnił funkcję sekretarza Ismaila Qemala. W okresie rządów Wilhelma zu Wieda pełnił funkcję inspektora w ministerstwie edukacji. W roku 1915 został aresztowany z rozkazu Esada paszy Toptaniego. Skazany na karę śmierci, ostatecznie został ułaskawiony i internowany w Bari.
Uwolniony w 1917, mieszkał w Rzymie, gdzie redagował gazetę Kuvendi (Zgromadzenie), wydawaną przez miejscowych Albańczyków. Wrócił do Albanii w 1918 i został delegatem na kongres albańskich działaczy narodowych, który odbył się pod nadzorem włoskim w Durrësie. Rok później został wybrany ministrem poczt i telegrafów w rządzie Turhana Paszy Përmetiego, powstałym w Durresie. W 1921 został wybrany deputowanym do parlamentu albańskiego, jako przedstawiciel Kosowa. W tym czasie był związany politycznie z grupą o nazwie Święty Związek (Bashkimi i Shejte). W 1922 r. był jednym z organizatorów puczu Kosowian, skierowanego przeciwko rządom Ahmeda Zogu.