Po zakończeniu I wojny światowej związał się z organizacją Inteligjenca e Kosoves, był także redaktorem naczelnym pisma Populli (Lud). Do parlamentu albańskiego dostał się jako przedstawiciel Partii Ludowej, jednej z dwóch głównych sił politycznych w tym okresie. Większość swojej aktywności parlamentarnej poświęcił obronie ludności albańskiej w Kosowie. W czerwcu 1924 r. wziął udział w zamachu stanu, opowiadając się po stronie Fana Noliego. Kiedy upadł rząd Noliego, Pejani wyjechał z kraju. Przebywał w Berlinie, Paryżu i Wiedniu. Był jednym z założycieli najbardziej wpływowej organizacji albańskiej emigracji Komitetu Narodowo-Rewolucyjnego KONARE. Współpracował także bezpośrednio z przedstawicielami Kominternu, w tym z Georgi Dimitrowem.
W 1930 powrócił do Albanii, skąd w 1937 wyjechał do Francji. Był autorem memorandum skierowanego do mocarstw w 1939 r., aby poparły one aspiracje Albańczyków i pomogli im uwolnić się od dominacji włoskiej. W okresie włoskiej okupacji Albanii wrócił do kraju i został internowany w obozie w Porto Romano. 13 września 1943 uwolniony z obozu został jednym ze współorganizatorów i przewodniczącym Komitetu Centralnego Drugiej Ligi Prizreńskiej. Od 1944 r. kierował strukturami Ligi w Peje. W marcu 1944 zaproponował Niemcom współpracę wojskową i powołanie pod broń 120–150 tys.