W 1909 roku Briand zastąpił Georges’a Clemenceau na stanowisku premiera, pełniąc tę funkcję do 1911 roku, a potem przez kilka miesięcy w 1913 roku. W październiku 1915 roku, po klęskach francuskich na frontach I wojny światowej został ponownie premierem (zastąpił René Vivianiego), a także ministrem spraw zagranicznych (zastępując Théophile’a Delcasségo). Ta kadencja nie była szczególnie udana, jako że podał się do dymisji w marcu 1917 roku wskutek nieporozumień wokół planów francuskiej ofensywy wojskowej.
Briand powrócił do władzy w 1921 roku, ale jego wysiłki, aby doprowadzić do ugody w sprawie niemieckich reparacji, spełzły na niczym w obliczu nieprzejednanego stanowiska niemieckiego. Zastąpił go bardziej wojowniczy Raymond Poincaré. W obliczu kryzysu wokół Zagłębia Ruhry jego ugodowy styl stał się jednak bardziej akceptowalny i w 1925 roku powrócił na Quai d’Orsay, pozostając ministrem spraw zagranicznych aż do śmierci.
Za wynegocjowanie traktatów z Locarno Briand wraz z niemieckim politykiem Gustavem Stresemannem otrzymał w 1926 roku Pokojową Nagrodę Nobla. W 1927 roku propozycja Brianda i amerykańskiego sekretarza stanu Franka Billingsa Kellogga przyjęcia uniwersalnego paktu delegalizującego wojnę, doprowadziła w następnym roku do podpisania paktu paryskiego (tzw.