W zniesieniu 5–10 jaj o wymiarach 23 × 19 mm.
Żywi się pędami, pąkami, jagodami, kwiatami i nasionami, a także gąsienicami i czerwcami.
Status, zagrożenia i ochrona Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje modrolotkę żółtoczapkową za gatunek bliski zagrożenia (NT – near threatened) od 2000 roku, kiedy to dokonano taksonomicznego podziału gatunku. Liczebność populacji szacuje się na 10–30 tysięcy dorosłych osobników. Trend liczebności populacji uznaje się za spadkowy. Wcześniejsze spadki liczebności przypisuje się wylesianiu, modyfikacji siedlisk i drapieżnictwu introdukowanych drapieżnych ssaków, zwłaszcza kotów, gronostajów i szczurów drapieżnictwo gatunków introdukowanych, choć – w przeciwieństwie do podobnej modrolotki czerwonoczelnej (z którą czasem się krzyżuje, zwłaszcza na Wyspie Auckland) – nie wyginęła z dwóch głównych wysp Nowej Zelandii. Modrolotka żółtoczapkowa została wpisana do Załącznika II konwencji waszyngtońskiej.
Przypisy Systematyka i nazewnictwo polskie za:
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Papugi wschodnie Kategoria:Ptaki Nowej Zelandii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1820 roku