Anteny ultrakrótkofalowe konstruuje się w sposób minimalizujący liczbę elementów konstrukcyjnych, w tym izolatorów, które wykonywane są z materiałów przystosowanych do pracy przy dużych częstotliwościach. Ma to na celu ograniczenie strat dielektrycznych oraz zapobieganie rozstrojeniu dipola, które na falach ultrakrótkich mogłoby być szczególnie znaczące.
W celu uniknięcia strat energii oraz niepożądanych odbić przewody wzmacniające antenę lub maszt dzieli się izolatorami na odcinki o długości mniejszej niż .
Zasilanie Anteny ultrakrótkofalowe zasilane są za pomocą odpowiednio dopasowanej linii zasilającej. Najczęściej stosuje się linię dwuprzewodową o oporności falowej wynoszącej około 400 Ω.
Jeżeli linia zasilająca wykonana jest z przewodów o średnicy od 1,2 do 1,6 mm, straty promieniowania pozostają niewielkie. W zakresie fal o długości jednego metra maksymalna odległość pomiędzy przewodami nie powinna przekraczać 10 cm.
W radiokomunikacji ultrakrótkofalowej duże znaczenie ma stosowanie kabli koncentrycznych, które minimalizują straty promieniowania. Skręcone listwy o niskiej oporności są wygodne w montażu, jednak przy długościach przekraczających 3–4 λ straty dielektryczne stają się na tyle duże, że ich stosowanie przestaje być uzasadnione. Dla większych odległości zaleca się użycie linii powietrznych.