Jednak należy pamiętać, że Ignacy propagował zasadę by „(...)heretykom jako ludziom okazywać miłość, pragnienie ich zbawienia i współczucie.”

Duchowość ignacjańska a duchowość jezuicka Warto zauważyć, że główne wyznaczniki charakteryzujące duchowość ignacjańską (osiąganą przez wszystkich, którzy odbyli 30 dniowe Ćwiczenia Duchowne) – są charakterystyczne także dla duchowości Towarzystwa Jezusowego (jezuitów). Obydwie duchowości bazują na książeczce Ćwiczeń, Konstytucjach Towarzystwa Jezusowego i pismach zakonotwórczych. Natomiast różnią się przede wszystkim tym, że ta ostatnia jest formą duchowości przystosowaną do życia w zakonie.

Duchowość ignacjańska dla świeckich Poruszając temat duchowości ignacjańskiej nie można zapomnieć także o jej świeckim wymiarze. Jezuita Jean Leunis zakłada w 1584 Sodalicje Mariańskie, formę która w jego czasie umożliwia świeckim studentom rzymskim praktykowanie duchowości ignacjańskiej w życiu codziennym. Tworzą się przez nie ośrodki modlitwy ale też miejsca podejmowania samodzielnych działań na rzecz ubogich i odrzuconych. Świeccy praktykują codzienny ignacjański rachunek sumienia, rozeznanie, odprawiają kolejne tygodnie rekolekcji. W XX wieku Sodalicje Mariańskie przekształciły się we Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego.