Jako minister uznawał konieczność wprowadzenia ośmiogodzinnego dnia pracy oraz opowiadał się za rozwojem ruchu związkowego w Polsce, czy popierał ideę rozszerzania zakresu umów zbiorowych.
Po upadku rządu, wszedł w skład nowego gabinetu, któremu przewodził Ignacy Paderewski. Urząd ministra ochrony pracy i opieki społecznej zaczął pełnić od 16 stycznia 1919 r. Na jednym z pierwszych posiedzeń nowego rządu zaproponował wydanie przez Radę Ministrów specjalnej odezwy do bezrobotnych, czemu jednakże przeciwstawił się minister spraw wewnętrznych Stanisław Wojciechowski. W kwietniu 1919 r. wyszedł z propozycją, by straty przedsiębiorstw prywatnych pokrywać ze skarbu państwa, co miało stanowić zachętę dla uruchamiania zakładów. Przeciwko takiemu rozwiązaniu jednoznacznie wypowiedział się minister skarbu Stanisław Karpiński. Do sukcesów należy zaliczyć wydanie dekretu o pracowniczych związkach zawodowych z 8 lutego 1919 r., a także przyjęcie ustawy o zatargach zbiorowych w rolnictwie z 1 sierpnia 1919 r. Iwanowski postrzegany jako polityk lewicowy i poddawany w związku z tym ostrej krytyce na forum parlamentu, 18 lipca 1919 r. złożył dymisję, która nie została jednak przyjęta.
W lipcu i sierpniu 1919 kierował polską misją przemysłowo-handlową przy rządzie Denikina, z którym 24 października 1919 r.