(który razem z dwoma wspomnianymi uprzednio piosenkami ukazał się na The Bootleg Series Volumes 1–3 (Rare & Unreleased) 1961–1991, "Lily, Rosemary and the Jack of Hearts", "Simple Twist of Fate" oraz "You’re a Big Girl Now".
Podczas nagrywania albumu w Nowym Jorku Dylan właściwie nie wykorzystał grupy Deliverance Erica Weissberga (być może zagrali w jednym utworze). Pracował głównie z jej basistą Tonym Brownem, 17 września dodał organistę Paula Griffina. Gdy 17 września odwiedził Dylana Mick Jagger – pili cały czas grając i śpiewając bluesy.
Głównym utworem albumu był "Idiot Wind" i on ulegał największym zmianom i to zarówno muzycznym jak i tekstowym (co czyniło go wyjątkiem, bowiem w żadnym innym utworze Dylan tekstów nie zmienił, nawet w Minnesocie).
Album ten jest zaliczany do najlepszych w dorobku Dylana.
Album zajął 16. pozycję na liście 500 najlepszych albumów wszech czasów magazynu Rolling Stone.
W zestawieniu Top Ten Reviews album zajął miejsce 2 (na 298 albumów) w roku 1975, miejsce 9 (na 2932 albumy) za lata 70.