W 1966 roku zaproponowano mu rolę basisty w sławnym zespole funkowym Sly & the Family Stone, w którym grał w latach 1967–1972.
Jest uznawany za pioniera techniki klangu na elektrycznym basie, w części, by dodać perkusyjnych i rytmicznych elementów w liniach basowych kiedy w zespole brakowało perkusisty; uderzenia kciuka używał, by naśladować bęben basowy, a szarpnięcia wskazującego bądź środkowego by naśladować werbel. Ten styl stał się synonimem nowoczesnego funka. Klang łączy perkusyjny atak kciukiem niższych strun z agresywnym wyszarpywaniem wyższych strun, często w rytmicznej alternacji. Klang składa się w dużej części z dźwięków stłumionych (albo nut „duchów”) do normalnych nut, co potęguje wrażenia rytmiczne.
Ta technika gry na basie zwana także slapem stała się stylem, który później był wykorzystywany przez takich artystów jak Les Claypool, Bootsy Collins, Louis Johnson, King Mark, Flea, Victor Lemonte Wooten, Marcus Miller, Stanley Clarke, John Norwood Fisher, P - Nut, Danny McCormack, Matt Noveskey i Dirk Lance.
W roku 1969 wystąpił na Festiwalu w Woodstock. Później grał m.in. na Isle of Wight Festival i na dużych festiwalach muzycznych w Niemczech Zachodnich.