Tym samym jest to określenie centralne dla duchowości jezuickiej, czyli duchowości Towarzystwa Jezusowego, zakonu Kościoła katolickiego, gdzie Ćwiczenia znajdują konkretne dopełnienie w organizacji wspólnoty określonej w Konstytucjach Towarzystwa Jezusowego, dając kształt duchowości Towarzystwa Jezusowego (członkowie którego potocznie zwani są jezuitami).

Pojęcia te, stanowiące przejawy ducha „potęgowania”, tej swoistej „maioritas”, charakteryzującej duchowość ignacjańską - wielokrotnie, wręcz dziesiątki razy pojawiają się w krótkim tekście Ćwiczeń Duchownych. Co więcej, są tak istotne w niej, bo związane z nadrzędnym sensem życia człowieka, z celem stworzenia, centrum historii świata. Właśnie ten postulowany dynamizm i potęga, moc miłości, wręcz wszystko co razem istotne – ogniskuje się w owym nastawieniu na „więcej chwały Bożej, czci i służby Bożej”.

W samych zaś Konstytucjach Towarzystwa Jezusowego (w ich kształcie z XVII w.) o. Mikołaj Łęczycki SI naliczył tych określeń 104;