Wraz ze swoją orkiestrą występował także przed imperatorem Wszechrusi Aleksandrem III, który podarował mu złoty pierścień z brylantami (1891). Odznaczony został również Orderem św. Jerzego. W kolejnych latach wspólnie z orkiestrą występował w Petersburgu (1896), Moskwie, Wiedniu i Pradze (1911). Przez cały czas wyławiał nowe talenty, troszczył się o byt muzyków i tworzył w orkiestrze rodzinną atmosferę. Jednak skupiał się zwłaszcza na komponowaniu nowych utworów, opartych głównie na motywach ludowych. W roku 1914 utracił wzrok. Ostatni raz orkiestrą dyrygował w roku 1917. Pomimo ślepoty dalej tworzył utwory, uczestniczył w próbach orkiestry i towarzyszył jej w podróżach (podczas ostatniej podróży do Łodzi otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Miasta). Spoczywa na cmentarzu w Starym Zamościu. Jego imię noszą ulice w Zamościu, Łodzi, Warszawie, Lublinie, Radomiu i Wałbrzychu.
W ciągu życia wykształcił ponad 200 muzyków, a orkiestra pod jego dyrygenturą odgrywała ważną rolę w budzeniu narodowego ducha. W czasie swoich występów, podobnie jak Johann Strauss, dyrygował orkiestrą stojąc do niej plecami i grając w ręku na skrzypcach.
Kontynuatorem muzycznej działalności Karola był syn Stanisław Namysłowski.