W listopadzie 1915 w czasie prowadzenia w ramach PPS, wykładu o historii Polski, został wraz z Aleksandrem Hertzem aresztowany przez policję niemiecką, i osadzony na Pawiaku. Skazano go za działalność niepodległościową na internowanie. Przebywał w Szczypiornie, Lauban, zamku w Celle i Gardelegen, gdzie prowadził pogadanki i wykłady dla polskich jeńców. W 1917 został zwolniony i powrócił do Warszawy.
W Warszawie wstąpił do Uniwersytetu Ludowego, gdzie poznał Edwarda Abramowskiego. Pod jego wpływem rozpoczął aktywną działalność w spółdzielczości spożywców. W 1920 zgłosił się na ochotnika do wojska. Służył w 3 Dywizji Piechoty Legionów, organizując na froncie sieć spółdzielczych kantyn wojskowych. Po zwolnieniu z wojska podjął działalność w Związku Robotniczych Stowarzyszeń Spółdzielczych. W latach dwudziestych podjął działalność w masonerii w Loży „Kopernik”.
W 1928 zainicjował powstanie Sekcji Kooperacji Pracy w Polskim Towarzystwie Polityki Społecznej. W 1937 był jednym z uczestników zebrania założycielskiego Klubu Demokratycznego w Warszawie. Był autorem kilkuset artykułów, aktywny organizator spółdzielczości, m.in. autor wielu statutów spółdzielni pracy.