był ranny. Po wyleczeniu jesienią 1943 r. przeszedł do Rosyjskiego Korpusu Ochronnego działającego na Bałkanach, a następnie do sztabu Kozackiego Stanu atamana gen. Timofieja I. Domanowa. Na początku 1945 r. został dowódcą półsotni inżynieryjnej w 1 Kozackiej Szkole Junkierskiej. Jednocześnie pełnił funkcję inspektora szkoły. Po zakończeniu wojny został w Lienzu wraz z pozostałymi kozackimi oficerami wydany Sowietom. Skazany na karę ciężkich robót w łagrze przebywał na Syberii, gdzie w 1955 r. został zwolniony na wolność jako obcokrajowiec. Wyjechał do Szwecji, a następnie do Argentyny. Napisał książkę pt. Незабываемое, zawierającą jego wspomnienia z czasów wojny. Następnie przeniósł się do Argentyny, gdzie został wybrany atamanem stanicy im. P. N. Krasnowa. Aktywnie uczestniczył w działalności społeczno-kulturalnej rosyjskiej kolonii w Buenos Aires. Współzakładał tam rosyjski teatr, a także Stowarzyszenie Przyjaciół Rosyjskiego Teatru. Występował na scenie jako aktor. Zmarł 22 listopada 1959 r. podczas spektaklu На бойком месте.
Linki zewnętrzne Biografia Nikołaja N. Krasnowa młodszego
Kategoria:Biali emigranci rosyjscy Kategoria:Kozaccy kolaboranci III Rzeszy Kategoria:Wojskowi rosyjskich formacji kolaboranckich w służbie Niemiec hitlerowskich Kategoria:Urodzeni w 1918 Kategoria:Zmarli w 1959