W 1916, kiedy Towarzystwo Kultury Polskiej już od trzech lat nie działało wskutek decyzji władz carskich, Kamieński wszedł w skład Komisji Organizacyjnej Towarzystwa Biblioteki Publicznej w Łodzi. Po zatwierdzeniu statutu tego towarzystwa zasiadał w jego Zarządzie Głównym. Efektem tych działań stało się powołanie Biblioteki Publicznej w Łodzi, w 1922 przejętej przez miasto (w okresie PRL nosiła imię Ludwika Waryńskiego).
Niezależnie od działalności społecznej na polu kultury Kamieński rozwijał karierę zawodową. Od 1911 prowadził samodzielnie kancelarię adwokacką. W 1918 został wiceprezesem Sądu Okręgowego w Łodzi, a dwa lata później, w uznaniu zasług położonych przy powojennej reorganizacji sądownictwa okręgu łódzkiego, powołany został na prezesa. Zaangażował się w starania o nowy gmach sądu. Interesował się też losem biblioteki, z racji wysokiego stanowiska występując niekiedy jako protektor samej instytucji i jej pracowników. W 1927 przeszedł na analogiczne stanowisko w Warszawie, gdzie pozostał aż do wybuchu II wojny światowej. Lata wojenne spędził w Rumunii. Po powrocie do kraju mianowany został w sierpniu 1945 wiceprezesem Sądu Okręgowego w Słupsku, gdzie niespełna rok później zmarł.