Po wojnie powrócił do pracy na UJ, do 1946 jako adiunkt. W czerwcu 1946 habilitował się na podstawie rozprawy: L'effondrement de la domination des Séleucides en Iran au IIIe siècle av. J.-C. Tytuł profesora zwyczajnego uzyskał w 1962. W latach 1958–1980 profesor UJ, 1965–1968 był dziekanem Wydziału Filozoficzno-Historycznego, po wydarzeniach marca 1968 nie chciał po raz kolejny kandydować na to stanowisko. W 1958 objął katedrę Historii Starożytnej UJ, którą kierował do przejścia na emeryturę w 1980.

W latach 1946–1952 pracował także na Uniwersytecie Łódzkim jako zastępca profesora (do 1948) i profesor, następnie na Uniwersytecie Wrocławskim (1952–1958).

Pod jego kierunkiem w 1965 stopień naukowy doktora uzyskał Andrzej Kunisz, a w 1972 – Maciej Salamon.

W 1945 został on członkiem Komisji Historycznej PAU, od 1990 był członkiem czynnym PAU. Wieloletni członek Komitetu Nauk o Kulturze Antycznej PAN, przewodniczący tego komitetu od 1977. Wykładał gościnnie także w uczelniach zagranicznych w Bolonii, Padwie, na Sorbonie. W latach 1971–1975 kierował krakowskim oddziałem Polskiego Towarzystwa Historycznego.

W 2004, w 65. rocznicę wydarzeń Sonderaktion Krakau, był ostatnim żyjącym spośród aresztowanych.