W przypadku relacji drapieżniczych (także relacji roślinożerczych) jeden gatunek może wytwarzać cechy, dzięki którym będzie chronić się przed drapieżnikiem, zaś drapieżnik (roślinożerca) może wytwarzać cechy pozwalające mu poradzić sobie z ochroną, np. uzyskując zdolność rozkładania substancji szkodliwych wytwarzanych przez rośliny. Dzięki temu roślinożerca może mieć dostęp do unikalnych zasobów, do których nie będą mieć dostępu inne gatunki. Zwiększanie ochrony i mechanizmów radzenia sobie z tą ochroną może prowadzić z kolei do wyścigu zbrojeń. Niektóre gatunki mogą upodabniać się do gatunków posiadających cechy ochronne i tym samym oszukiwać drapieżników bądź roślinożerców. Drapieżnictwo prowadziło do większej różnorodności gatunkowej i tworzenia się różnych strategii obronnych: aktywnej ucieczki; ukrywania się i upodobniania ciała do otoczenia; niejadalności dzięki ochronie ciała przez wyrostki, pancerze i inne struktury oraz dzięki wytwarzaniu trucizn we własnych ciałach; obrony indukowanej polegającej na zwiększaniu inwestowania zasobów na obronę w sutacji częstszego wykrywania drapieżników; zachowań społecznych w stadach zorientowanych na obserwowanie, wspólną obronę i rozpraszanie drapieżników;