W listopadzie powrócił na Syberię, gdzie objął dowodzenie okrętami na jeziorze Bajkał w okresie odwrotu wojsk białych. W lutym 1920 r. wyemigrował do Harbinu. W maju 1921 r. uczestniczył w przygotowaniach do wybuchu powstania antybolszewickiego we Władywostoku. Następnie został szefem sztabu syberyjskiej flotylli wojennej kontradmirała Gieorgija K. Starka. Pod koniec października 1922 r. znalazł się wraz z flotyllą i ewakuowanymi z Władywostoku resztkami wojsk białych na Filipinach. Przeniósł się do Szanghaju, gdzie działał w rosyjskich emigracyjnych organizacjach kombatanckich i społeczno-kulturalnych. Aktywnie współuczestniczył w utworzeniu rosyjskiej szkoły, cerkwi, szpitala i teatru. W styczniu 1927 r. sformował z białych emigrantów rosyjskich w ramach Szanghajskiego Korpusu Ochotniczego oddział wojskowy w sile pułku dla ochrony międzynarodowej dzielnicy Szanghaju i stanął na jego czele. W 1940 r. oddział został rozwiązany przez Japończyków. W 1949 r. N. G. Fomin wyjechał na Filipiny w związku z ofensywą chińskich wojsk komunistycznych.