Premier Wielkiej Brytanii Winston Churchill zarządził postawienie marynarce francuskiej ultimatum – albo wspólną walkę przeciw III Rzeszy u boku marynarki brytyjskiej, albo ewakuację do francuskich portów na Karaibach (Gwadelupa, Martynika) i w Gujanie Francuskiej, gdzie znajdowałyby się poza zasięgiem Niemców, albo rozbrojenie. W przypadku odmowy, Royal Navy miała przy użyciu siły zatopić okręty francuskie. Akcji nadano kryptonim Catapult („Katapulta”). thumb|center|Francuskie okręty w portach afrykańskich
Francuska flota była w tym czasie rozrzucona w wielu miejscach; niewielka jej część znajdowała się w portach Wielkiej Brytanii. Zgodnie z brytyjsko-francuskim porozumieniem wojskowym zasadnicze siły francuskiej marynarki wojennej znajdowały się w basenie Morza Śródziemnego – niektóre okręty stacjonowały wciąż w bazie morskiej w Tulonie (we francuskiej strefie nieokupowanej) lub w brytyjskiej bazie morskiej w Aleksandrii w Egipcie. Główne siły morskie Francji znajdowały się w bazach w ówczesnej Algierii francuskiej. Francuska Marine nationale podlegała rozkazom admirała François Darlana, który choć początkowo sprzeciwiał się zawieszeniu broni, ostatecznie przeszedł do przeciwnego obozu pod warunkiem pozostawienia floty we francuskich rękach.