Użycie ścieżek wirtualnych znacznie upraszcza zarządzanie całą siecią. Wynika to z faktu, że liczba ścieżek wirtualnych jest mniejsza od liczby kanałów wirtualnych. Dzięki temu zestawienie połączenia w węźle pośrednim, przez który przebiega dana ścieżka, wpływa na przyspieszenie zestawiania nowego połączenia, wykorzystującego ścieżki wirtualne. Kanały wirtualne, które należą do jednej ścieżki wirtualnej, muszą charakteryzować się jednakowym poziomem wymaganej jakości usługi QoS.
Budowa komórki w standardzie Struktura komórki w standardzie dla styku i przedstawione zostały na rysunku obok. thumb|upright=2.0|Struktura komórki dla styku i Poniżej została przedstawiona zawartość poszczególnych pól nagłówka: (ang. ) – pole zawierające 4 bity, występujące tylko w styku . Służy do zarządzania przepływem pakietów pomiędzy elementami sieci użytkownika. W przypadku gdy procedura nie jest wykorzystywana, pole nadpisywane jest czterema zerami. (ang. ) – wielkość pola zależna jest od styku (w – 8 bitów, w – 12 bitów). Pole identyfikuje nawiązane połączenie ze ścieżką wirtualną w łączu fizycznym. (ang. ) – pole zawierające 16 bitów, identyfikujące kanał wirtualny w ścieżce wirtualnej. Możliwość utworzenia do 65536 kanałów wirtualnych w każdej ścieżce. (ang. ) – 3 bitowe pole określające typ komórki . (ang.