Tybald I, fr. Thibaud Ier le Tricheur (ur. ok. 910, zm. 16 stycznia 975) – pierwszy hrabia Blois, Chartres, Châteaudun i Tours. Syn Tybalda Starszego, wicehrabiego Blois, i Richildy, córki Hugona, hrabiego de Bourges.
Życiorys Tybald był wasalem księcia Francji Hugona Wielkiego. U jego boku toczył walki z karolińskim królem Ludwikiem IV, którego pojmał ok. 945 r. W zamian za odzyskanie wolności Ludwik ofiarował Tybaldowi miasto Laon. Tybald przybrał wówczas tytuł hrabiego Tours. Następnie uzyskał miasta Chartres i Châteaudun. Nawiązał bliskie relacje z hrabią Andegawenii Fulkiem II. W 958 r. obaj hrabiowie uznali siebie za "gubernatorów i administratorów królestwa Neustrii" oraz "hrabiów z bożej łaski" (comites Dei gratia).
Siostra Tybalda została żoną księcia Bretanii Alana II. W 952 Tybald został regentem Bretanii po śmierci Alana w imieniu jego małoletniego syna, DrogonaKerrith Davies, Winning the West: The Creation of Lower Normandy, c. 889–c.1087, Trinity Term 2016], s. 97 .. Po śmierci Drogona w 958 popierał Hoela z Nantes, zgłaszającego pretensje do Bretanii. W 960 r. przyjął tytuł hrabiego Blois.