Enzio przygotował uwięzienie dostojników kościelnych przybywających na sobór w Rzymie zwołany przez papieża Grzegorza IX w celu ekskomunikowania Fryderyka II. Właściwą operację przeprowadził jednak jeden z cesarskich admirałów, który w 1241 r. zatrzymał genueńskie okręty z dostojnikami kościelnymi koło wyspy Giglio. Wraz z Ezzelino da Romano walczył gwelfickimi komunami miejskimi. W 1245 r. koło Gorgonzola został wzięty do niewoli przez mediolańczyków, ale wkrótce został wymieniony na jeńców gwelfickich. W 1247 r. brał udział w bezskutecznym oblężeniu Parmy. W latach 1248–1248 zawarł drugie małżeństwo z nieznanego imienia von Enne (di Egna), córką podesty Werony Henryka III i siostrzenicą Ezzelino da Romano.
26 maja 1249 po bitwie pod Fossalta dostał się do niewoli bolończyków. Ojciec zażądał jego uwolnienia. Mimo to pozostał w niewoli aż do śmierci. Mieszkał "Palazzo Nuovo" zwanym także od jego imienia "Palazzo di re Enzo" pisząc melancholijne wiersze. Enzio jest zaliczany do sycylijskiej szkoły poetyckiej.
Literatura C. Sperle, König Enzo von Sardinien und Friedrich von Antiochia. Zwei illegitime Söhne Kaiser Friedrichs II. und ihre Rolle in der Verwaltung des Regnum Italiae, Peter Lang, 2001, .
Kategoria:Hohenstaufowie Kategoria:Urodzeni w XIII wieku Kategoria:Zmarli w 1272