William Marrion Branham (ur. 6 kwietnia 1909, zm. 24 grudnia 1965) – chrześcijański pastor, ewangelista i nauczyciel, uznawany za jednego z głównych prekursorów uzdrowieniowego przebudzenia zielonoświątkowego, mającego miejsce po II wojnie światowej. Przez swoich naśladowców, uznających jego służbę i nauczanie za potwierdzone przez Boga, jest uznawany za jednego z ostatnich proroków posłanych do kościoła czasów ostatecznych. Przez krytyków zaś – za fałszywego proroka głoszącego niebiblijne nauki i podważającego fundamentalne chrześcijańskie doktryny.
Celem służby w początkowym okresie jego działalności było głoszenie Ewangelii i modlitwa za chorych, w późniejszym okresie uważał się za proroka i nauczyciela, który ma przywrócić chrześcijaństwu te cechy, które charakteryzowały je w czasie początków jego istnienia, co w praktyce doprowadziło do utworzenia nowego ruchu religijnego (tzw. „branhamowcy”).