Wiosną 1659 Sejm Rzeczypospolitej zatwierdził Unię, a zaprzysiągł (ratyfikował) król Jan II Kazimierz Waza. W konsekwencji unii wojsko kozackie przeszło na stronę Rzeczypospolitej i 8 lipca 1659, pod buławą Iwana Wyhowskiego, pokonało próbującą interweniować zbrojnie na Ukrainie naddnieprzańskiej armię rosyjską w bitwie pod Konotopem.
Przeciwdziałanie Carstwa Rosyjskiego – doprowadzenie do buntu miejscowego chłopstwa ruskiego (tzw. czerni), w którym zginął Jerzy Niemirycz (kanclerz ruski) i obalono hetmanat Iwana Wyhowskiego (na rzecz marionetkowego Jerzego Chmielnickiego) – sprawiło, że unia hadziacka ostatecznie nie weszła w pełni w życie (mimo obowiązywania części jej postanowień w latach 1658–1659). Po śmierci Niemirycza postulat Księstwa Ruskiego nie został ponowiony przez żadną ze stron. Ukraina weszła w okres tzw. ruiny.
Zobacz też
Ugoda cudnowska
Przypisy
Bibliografia Ludwik Kubala, Wojny duńskie i pokój oliwski 1657-1660 rozdział IV Ugoda hadziacka Janusz Kaczmarczyk, Rzeczpospolita Trojga Narodów: mit czy rzeczywistość: ugoda hadziacka – teoria i praktyka, Kraków 2007, Wyd. Księgarnia Akademicka, . Piotr Kroll, Od ugody hadziackiej do Cudnowa.