31 października 1957 roku został docentem w Instytucie Lotnictwa. Za prace nad WN-3 został w 1956 roku odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, dostęp 2018-05-13. Silnik WN-3 został również zastosowany do napędu samolotu PZL MD-12. Pracował też nad drugim polskim śmigłowcem BŻ-4 Żuk, do którego zarówno zaadaptował silnik WN-3, jak też był pomysłodawcą (patent) i konstruktorem odśrodkowego sprzęgła rtęciowego zastosowanego w tym śmigłowcu.
w latach 1948-1960 prowadził zajęcia dydaktyczne na Politechnice Warszawskiej na Wydziale Mechaniczno-Konstrukcyjnym a następnie Lotniczym. Pracował w Katedrze Silników na stanowisku adiunkta gdzie prowadził prace badawcze i dyplomowe.
W latach 1961–1969 pracował na Katedrze Teorii Maszyn i Mechanizmów gdzie brał udział w opracowaniu automatu do produkcji płyt spilśnionych dla Wytwórni Płyt Pilśniowych w Nidzie, wzorcowej półautomatycznej maszyny obciążnikowej dla Głównego Urzędu Miar. Konstruował również tak różnorodne urządzenia jak m.in. zespół napędowy do pontonów, bęben pamięci magnetycznej (wspólnie z prof. Janem Oderfeldem), urządzenie do profilowania i badania krzywek rozrządu.