Wiktor Narkiewicz (ur. 17 stycznia 1905 w Łomży, zm. 31 stycznia 1985 w Warszawie) – polski konstruktor lotniczy.
Życiorys Syn Eugeniusza i Julii Szabuniewicz (1870–1952), miał dwójkę rodzeństwa - siostrę Marię (1898–1980) i brata Stefana (1906–1957). Dzieciństwo spędzał w majątku dziadków w Antonowie na Litwie i tam był świadkiem bezkrwawej kraksy samolotu, od której zaczęła się jego fascynacja lotnictwem. Porobił rysunki i opisy wszystkich znalezionych elementów. W Kownie ukończył w 1925 roku polską szkołę i wstąpił na wydział mechaniczny politechniki w Gandawie, gdzie w 1929 r. uzyskał dyplom inżyniera mechanika. W Polsce podjął w grudniu 1929 roku pracę w warszawskiej fabryce Avia, gdzie został kierownikiem biura konstrukcyjnego i wdrażał produkcję polskich silników lotniczych (licencja ). Skonstruował i wdrożył między innymi amortyzatory lotnicze, uzyskując patenty na konstrukcję amortyzatora, zawór iglicowy oraz pompkę powietrzną do ładowania amortyzatorów do 80 atm. W amortyzatory jego konstrukcji były zaopatrzone prawie wszystkie polskie samoloty budowane w 1939 roku (PZL.37 Łoś, PZL.23 Karaś, PZL.46 Sum i PZL.50 Jastrząb).