W Muzeum Narodowym w Warszawie pracowała w latach 1985–2007, od 1988 jako kierowniczka Pracowni Konserwacji Malarstwa Sztalugowego. Była autorką nowej metody wzmacniania obrazu przezroczystym laminatem zamiast płóciennymi łatami, stosowanej w pracowni konserwacji Muzeum Narodowego w Warszawie i wprowadzonej do dydaktyki na Wydziale Konserwacji i Restauracji Dzieł Sztuki Akademii Sztuk Pięknych, a także metody ekstrakcji masy woskowo-żywicznej stosowanej do konserwacji obiektów na podłożach płóciennych. Publikowała artykuły naukowe o tematyce konserwatorskiej. Członkini Związku Polskich Artystów Plastyków.

W latach 1995–1999 kierowała pracami konserwatorskimi projektu „Serenissima – Światło Wenecji”, zakończonego wystawą, która otrzymała nagrodę „Sybilla 1999” przyznawaną za najważniejsze wydarzenia polskiego muzealnictwa. Wystawa „Serenissima – Światło Wenecji” została również uhonorowana nagrodą Generalnego Konserwatora Zabytków za dokonania z zakresu konserwacji (1999), a Muzeum Narodowe w Warszawie otrzymało za nią nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego „za trzyletni nowatorski program badań technologicznych towarzyszący konserwacjom obrazów weneckich z kolekcji Muzeum” (1999).