Piltz ogłaszał też swoje prace w „Szachiście Polskim”.
Pierwszy znaczący sukces turniejowy zaliczył w styczniu 1922. W walce o akademickie mistrzostwo Warszawy, rozegrane pod auspicjami Akademickiego Związku Sportowego, zajął II miejsce, dopiero w barażu o tytuł ulegając Stanisławowi Kohnowi; wyprzedził m.in. Kazimierza Makarczyka, Zygmunta Marjenstrassa, Izaaka Towbina. W 1923 zajął VI miejsce w turnieju Warszawskiego Towarzystwa Zwolenników Gry Szachowej. Latem 1924 z powodzeniem wystartował w warszawskim turnieju eliminacyjnym do reprezentacji Polski na pierwszą, jeszcze bez oficjalnego statusu, olimpiadę szachową (rozegraną przy okazji paryskich igrzysk olimpijskich). Awans wywalczył z II miejsca, wspólnie ze Stanisławem Kohnem i Janem Kleczyńskim, ubiegając takich rywali jak Leon Szwarcman, Józef Cukierman, Paulin Frydman, Leon Kremer, Kazimierz Makarczyk; reprezentacja Polski, zasilona triumfatorem eliminacji łódzkich Dawidem Daniuszewskim, nie osiągnęła jednak w Paryżu wybitnego rezultatu, kończąc rywalizację drużynową na dzielonym VII-VIII miejscu.