1 września 1929 rozpoczęła pracę jako referentka i inspektorka pielęgniarstwa w Polskim Związku Przeciwgruźliczym. 1 sierpnia 1932 zatrudniona została w Wydziale Szpitalnictwa Sekcji III Higieniczno-Lekarskiej. Następnie przerwała pracę z powodu wypadku. Po rekonwalescencji wróciła do pracy w Polskim Związku Przeciwgruźliczym (1933) gdzie była zatrudniona do wybuchu II wojny światowej.
Podczas II wojny światowej, gdy toczyły się walki na terenie Warszawy, pracowała w Sanitariacie. Podczas okupacji działała w Komitecie Pomocy dla Uchodźców i Wysiedleńców (stworzonym przez RGO). W sekcji zdrowia Zarządu Głównego Rady Głównej Opiekuńczej zajmowała się organizowaniem pielęgniarstwa w szpitalach.
Podczas powstania warszawskiego ewakuowano ją. Ze względu na to, iż posiadała obywatelstwo szwajcarskie, uniknęła umieszczenia w obozie. Pracowała w obozie dla ludności ewakuowanej w Pruszkowie: przemycała korespondencję i przyczyniła się do uwolnienia wielu osób wpisując je na listę chorych (byli oni przenoszeni z obozu do szpitala w Pruszkowie).