Elżbieta Rabowska (ur. 6 sierpnia 1881 we Włocławku, zm. sierpień 1968 w Zurychu) – polska pielęgniarka, pedagog, działaczka społeczna. W 1938 została odznaczona Srebrnym Krzyżem Zasługi. Córka Eugeniusza Juliusza Rabowskiego, kupca włocławskiego i Anny Wiktorii z domu Braun. Siostra Ferdynanda Rabowskiego, geologa.
Pełnione funkcje dyrektor Szkoły Pielęgniarstwa w Poznaniu; referent ds. pielęgniarstwa w Wydziale Szpitalnictwa w Warszawie; referent i inspektor w Polskim Związku Przeciwgruźliczym; członek Polskiego Stowarzyszenia Pielęgniarek Zawodowych: 1929 - wiceprzewodnicząca; 1931 - członek komisji zajmującej się badaniem warunków w pracy pielęgniarek w szpitalach; 1932 - sekretarz; 1933–1934 - członek Zarządu; 1933–1939 - członek sądu honorowego; 1936 - członek Komisji Szpitalnictwa.
Życiorys Ukończyła pensję Jadwigi Sikorskiej w Warszawie, gdzie uzyskała wykształcenie średnie. W latach 1902–1904 zajmowała się nauczaniem dzieci z rodzin robotniczych na Starym Mieście w Warszawie (w związku z współpracą z Towarzystwem Tajnego Nauczania Cecylii Śniegockiej).