Pierwotnie świątynia była wzniesiona w stylu romańskim na planie krzyża łacińskiego w układzie bazylikowym jako trójnawowa bazylika z transeptem, chórem oraz półkolistą apsydą w systemie wiązanym.
Budowę można podzielić na dwa etapy. Pierwszy trwał od 1175 roku do rządów biskupa Hermana von Gleichena (1251–1289), a drugi zakończył się w 1370 roku.
W pierwszym etapie wzniesiono chór kapłański i transept. W latach 1180–1210 wzniesiono część prezbiterium. Około 1200 roku do korpusu dobudowano zakrystię oraz w latach 1230-1250 kruchtę południową. Zwraca uwagę portal północny, będący najstarszym (XII w.) oraz portal południowy, uznawany za najpiękniejszy (lata 1230-1250). Około 1250 roku zbudowano portal w transepcie południowym tworząc kruchtę. Znajdują się tam cenne romańskie rzeźby z terakoty z połowy XII wieku z rzeźbionymi archiwoltami i tympanonem przedstawiające adorację Baranka, oraz romańska polichromia na sklepieniu chóru i apsydy. W tych dwóch budowlach widać stopniowe przejście z formy romańskiej do wczesnogotyckiej.