Mimo deklaracji, że nie dopuści do rozbioru Białorusi między Polskę a Rosję, nie protestował przeciwko włączeniu do II RP ziem etnicznie białoruskich.

W latach 1922–1937 zasiadał z klucza w Centralnym Komitecie Wykonawczym ZSRR (kolegialnej głowie państwa) – jako przedstawiciel Białorusi.

W latach dwudziestych i trzydziestych jako I sekretarz KP(b)B starał się prowadzić politykę białorutenizacji – za jego rządów Białoruś radziecka osiągnęła znaczy postęp w dziedzinie oświaty i kultury, która przestała być wyłącznie rosyjsko- lub polskojęzyczna.

Nie będąc w stanie zapobiec narastającym represjom wobec białoruskich działaczy narodowych i obawiając się aresztowania popełnił samobójstwo w czerwcu 1937 roku.

Kategoria:Białoruscy działacze społeczni Kategoria:Białoruscy samobójcy Kategoria:Członkowie Centralnego Komitetu Wykonawczego Białoruskiej SRR Kategoria:Członkowie Centralnego Biura Komunistycznej Partii (bolszewików) Białorusi Kategoria:Przewodniczący Rady Ministrów Białoruskiej SRR Kategoria:Ludzie związani z Mińskiem Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Wojskowym w Mińsku Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Zmarli w 1937