W latach 1937–1939 był kierownikiem Katedry Języka Polskiego i Filologii Słowiańskiej KUL.

W czasie II wojny światowej aresztowany wraz z innymi pracownikami KUL przez gestapo został uwięziony na Zamku Lubelskim, gdzie przebywał do czerwca 1940, a następnie do 2 maja 1945 w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen (numer więźnia P 25793).

Po powrocie do kraju, jesienią 1945 r. wraz ze Stanisławem Rospondem współtworzył wrocławski Instytut Filologii Polskiej i Słowiańskiej. W 1946 r. objął funkcję kierownika Katedry Filologii Słowiańskiej KUL. W latach 1950–1956 – kierownik Katedry Slawistyki UAM, następnie Katedry Języka Polskiego (1956–1969) i dyrektor Instytutu Filologii Polskiej UAM (1969–1974). Członek PAU (1947), PAN (1967 członek korespondent, 1973 członek rzeczywisty) oraz Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk.

Wykładał na uniwersytetach zagranicznych, m.in. w Los Angeles, Lund, Uppsali, Oslo, Paryżu, Kolonii, Frankfurcie i Bonn. Należał do Société de Linguistque de Paris. Był honorowym profesorem Uniwersytetu w Kolonii.

Zmarł 10 marca 1997 r. w Poznaniu, pochowany w Alei Zasłużonych cmentarza na Junikowie (pole AZ kwatera 3-L-55).