1. Badany związek przechodzi przez kolumienkę, a pozostałe związki zostają zaadsorbowane przez wypełnienie kolumienki.
2. Badany związek zostaje zaadsorbowany przez wypełnienie kolumienki, a pozostałe związki przechodzą przez kolumienkę.
Pierwsza strategia jest wykorzystywana w przypadku, gdy badane substancje występują w dużych stężeniach i nie wymagają zatężania. Z kolei druga strategia pozwala na zatężenie próbki i znajduje zastosowanie w przygotowywaniu próbek o zbyt małych stężeniach. Dzięki tej procedurze możliwe jest oznaczanie substancji występujących w badanych próbkach w śladowych ilościach. W przypadku złożonych próbek, w których oznacza się więcej niż jeden związek można zastosować obydwie procedury.
Początki wykorzystywania ekstrakcji do fazy stałej Początki wykorzystywania ekstrakcji do fazy stałej datuje się na wczesne lata siedemdziesiąte XX wieku, kiedy to po raz pierwszy użyto kolumienek z wypełnieniem składającym się z cząsteczek żywicy (żywica XAD firmy Rohm and Haas). Powyższa procedura posłużyła do zatężenia śladowych zanieczyszczeń wody, celem ich późniejszego oznaczenia.