Po rozłamie w szeregach Hramady przyłączyła się do białoruskich eserów, została sekretarzem KC partii. 12 listopada 1919 wybrana wiceprzewodniczącą Rady Białoruskiej Republiki Ludowej. Tydzień później aresztowana w Mińsku wraz z Wacławem Łastowskim przez polskie władze.
W kwietniu 1920 była członkiem delegacji BPSR w rozmowach z bolszewikami na temat współpracy politycznej, z początku opowiadała się za kursem ugodowym wobec sowietów, liczyła na transformację Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej w kierunku narodowego państwa białoruskiego.
W nocy z 16 na 17 lutego 1921 aresztowana w Mińsku przez Czeka podczas operacji likwidacji BPSR, oskarżono ją o współpracę z białoruskim podziemiem na wschodzie kraju oraz układy z władzami polskimi. Ze względu na stan zdrowia została zwolniona w sierpniu tego roku.
W grudniu 1922 nielegalnie przekroczyła granicę białorusko-polską i zamieszkała w Wilnie, jednak szybko została aresztowana przez polskie władze i po kilku miesiącach wydalona z terytorium RP. Od 1923 do 1925 przebywała w Pradze, gdzie poza działalnością polityczną kontynuowała naukę: rozpoczęła studia w Ukraińskim Wyższym Instytucie Pedagogicznym im.