strajk we Francji w maju 1968, wywołany przez żądania reform edukacyjnych, oraz strajki we Włoszech w listopadzie tego samego roku, które objęły ponad 12 milionów pracowników i dotyczyły reform społecznych i edukacyjnych.
Kolejny znaczący strajk generalny odbył się we Francji w dniach 24 listopada – 12 grudnia 1995. Dotknął on transportu publicznego, ochrony zdrowia, poczty i wielu innych usług publicznych, będąc reakcją na planowane przez rząd ograniczenia w zakresie świadczeń socjalnych.
W Stanach Zjednoczonych ruch związkowy w dużej mierze akceptuje nienaruszalność zbiorowych umów pracy, co oznacza, że zasadniczo sprzeciwia się idei strajku generalnego jako formie protestu. W związku z tym tego rodzaju strajki są tam rzadkością.
Inaczej sytuacja wyglądała w krajach azjatyckich i afrykańskich, gdzie związki zawodowe często były powiązane z ruchami niepodległościowymi i wykorzystywały strajk generalny jako środek protestu politycznego w okresie kolonialnym. Mimo że ograniczony rozwój przemysłu w wielu z tych krajów po dekolonizacji wpływał na skalę działalności związkowej, tam